هنرمند هیو هیدن در حال کاوش در جنبه های خاردار رویای آمریکایی است

در مهمانی‌های شام عجیب و غریب که هیدن هیدن مرتب برگزار می‌کند، مهمانان از مهمان‌نوازی غرق می‌شوند و محدودیت‌های آزاردهنده آن‌ها را سرگردان می‌کنند. در مورد این چیدمان های آشپزی که او از دوران دبیرستان به اشکال مختلف ارائه کرده است، فکر و دقت زیادی می شود. هیدن که اکنون 37 سال دارد، با استفاده از آموزش خود به عنوان یک معمار، زمانی مجموعه ای از میزهای به هم پیوسته با برش های نیم دایره ای طراحی کرد که غذاخوری هایی را که روی چهارپایه های چرخان می نشستند، محصور کردند. در یک سال قبل، مهمانان خود را بسته و چشم بند می‌کرد و با قاشق به آنها غذا می‌داد. او معمولاً یک کد لباس را دیکته می کند – اخیراً پیراهن سفید و شلوار مشکی. کایوده اوجو، مجسمه ساز و دوست، از این مراسم گفت: “آنها بسیار سرگرم کننده هستند، اما لازم است که شما به تجربه تسلیم شوید.” او یک میزبان بسیار سخاوتمند است. به عنوان مهمان نیز تقریباً فشار زیادی وارد می شود. تو کمی گرفتار شدی.»

واقعیت ناراحت کننده تعامل با فضایی که کاملاً آن چیزی نیست که شما تصور می کردید، موضوعی است که در بسیاری از هنر هایدن وجود دارد. مجسمه‌های او شامل نیمکت‌های کلیسا با پرز، کلاه فوتبال چوبی حکاکی‌شده با میخ‌های داخلی، و صندلی آدیرونداک با اندام‌های بیرون زده است. هیدن گفت: «تمام کارهای من درباره رویای آمریکایی است، چه میزی که نشستن روی آن سخت است یا یک میز مدرسه خاردار. “این رویایی است که اغوا کننده است، اما زندگی کردن در آن دشوار است.”

او در پایان ماه اوت در استودیوی خود در برانکس جنوبی صحبت می کرد، فضایی که آماده بود برای یک استودیوی ویلیامزبورگ شرقی تقریباً سه برابر بزرگتر از آن صرف نظر کند. او در رویای آمریکایی زندگی می کرد، زیر شاخه هنرمند جوان موفق. در دستور کار او تکمیل قطعاتی بود که قرار بود در «مردان بوگی» نمایش داده شوند، نمایش انفرادی او در مؤسسه هنرهای معاصر، میامی که در 30 نوامبر افتتاح می شود. ، ترزیتا فرناندز، و مایا لین، او 100 صندلی میز کلاسی را نصب خواهد کرد که شاخه های در هم تنیده را جوانه می زند. پچ بریراو در ژانویه 2022 افتتاح می‌شود. او با حمایت صندوق هنر عمومی، نمایش دیگری را در نیویورک به نام «آتلانتیک سیاه» با حضور شش هنرمند، از جمله خودش، که در ماه می در پارک بروکلین بریج اجرا می‌شود، برعهده دارد.

او مشاهده کرد: «وقتی جوان‌تر بودم، می‌گفتم «دوست دارم نمایشگاهی داشته باشم» و هرگز به کسی نه نمی‌گفتم. اکنون باید بین پروژه ها یکی را انتخاب کنم. دارم سعی میکنم حفظش کنم به عنوان یک هنرمند نوظهور، هیچ کس نمی تواند به شما بگوید که چه انتظاری داشته باشید یا چگونه موفق شوید.” هیدن صمیمانه و دوست داشتنی با صراحتی غیر معمول صحبت می کند. دوستش هانا لوی، مجسمه‌سازی که استودیوی او در همان ساختمان او در برانکس است، می‌گوید: «هیو می‌خواهد به یک سوپراستار هنری واقعی تبدیل شود». وقتی با بیشتر مردم در مورد شغلشان صحبت می کنید، آنها این را قبول نمی کنند، زیرا کمی خجالت آور است. او از این بابت خجالتی ندارد. و من فکر می کنم او در حال دستیابی به آن است.»

مقالات جدید خواندنی  فروش ۵۰۰ میلیون دلاری املاک مجازی - ایسنا

هیدن، با کارهایی که در حال انجام است.

موهای خوب 3 (شستشوی مغزی)، 2021.

وقتی از استودیوی او بازدید کردم، مملو از بلوک‌های چوبی و شاخه‌های درخت بود، همراه با قطعاتی از نمایش‌های گذشته که روی دیوارها آویزان شده بود، و آثار در حال انجام است. دو دستیار پشت میز بزرگی نشسته بودند، در محدوده‌هایی که حضور دوستانه و محدود سگ شکاری بزرگ هیدن، مریخ، ترسناک‌تر شده بود. محموله ای از قابلمه ها و ماهیتابه های مسی چکش خورده که او در سفر اخیرش به بروکسل از یک بازار کثیف خریده بود، تازه رسیده بود. او در حال ادغام سازهای برنجی به 12 تا از آنها بود. آنها به 12 ماهیتابه چدنی که او پشتیبان آنها بود با ماسک هایی به سبک آفریقایی ملحق می شدند که هر کدام متفاوت بودند، اما همه آنها گوش و دهان او را شبیه سازی می کردند. دوجین قابلمه و ماهیتابه سفارشی از یک قفسه سه طبقه آویزان می شوند. قطعه را صدا زده بود غذای روح، و قصد دارد آن را در نمایشگاه ICA میامی همراه با مرد بوگی، یک کپی بزرگ از یک ماشین پلیس پوشیده شده در یک ملحفه سفید با سوراخ های چشمی که یادآور کاپوت کوکلاکس کلان است. هیدن می‌گوید: «به این معناست که به آن می‌گوییم مرد غوغایی به این معناست که به کودک گفته می‌شود از چه کسی بترسد. در زمان بازدید من، این قطعه در چین ساخته می شد. او ماشین را از وسط کوتاه کرده بود، و به آن جنبه کارتونی داده بود که آن را بیشتر تداعی کننده نقاشی های فیلیپ گاستون کلان می کرد که اخیراً به دلیل موضوع آنها جنجال برانگیخته بود.

هیدن به عنوان یک هنرمند، در حالی که او شروع به نگاه کردن به میانسالی در افق می کند، هنوز بسیار جوان است. او در سال 2007 دانشگاه کرنل را با مدرک کارشناسی در رشته معماری ترک کرد و پس از دریافت بورسیه، موقعیت‌هایی را به عنوان معمار خانه به دست آورد: او ابتدا برای آلیس + اولیویا، یک شرکت پوشاک زنانه، سپس برای استارباکس، فروشگاه‌هایی را طراحی کرد. حدود شش ماه پس از شروع به کار در Alice + Olivia، در سال 2011، به او اجازه اقامت در شورای جامعه منهتن پایین اعطا شد، که یک استودیو برای او فراهم کرد. او ساعت 6:30 شب به آنجا می‌رسید و دیر وقت می‌ماند – اغلب تا نیمه‌شب، گاهی تا ساعت 4 صبح – سپس به خانه می‌رفت و ساعت 10 صبح به دفتر بازمی‌گشت. این برنامه روزانه اش بود. او خاطرنشان کرد: در تمام مدتی که معمار بودم، عصر به استودیو می رفتم. بسیاری از مردم همیشه می پرسند، “چرا اینقدر سخت کار می کنی؟” حالا آن افراد ممکن است بگویند، “چرا نبود من کار کردن؟’ او متوجه شد که بیشتر هنرمندان جوان دیگر مدرک MFA داشتند. او گفت: «تصمیم گرفتم به دبیرستان بروم، زیرا طعم گفتمان انتقادی را از دستیاری ها چشیده بودم. او در سال 2016 در کلمبیا ثبت نام کرد و دو سال بعد مدرک MFA را دریافت کرد.

مقالات جدید خواندنی  درمارولر چیست و چه فوایدی برای پوست دارد؟

شیء طلسم آبنوس پس از پوست رامپلستیلتس، 2021.

با استعداد و با استعداد / گذر، 2021.

هیدن که در دالاس بزرگ شد، پسر کوچکتر پدری که معلم ریاضیات دبیرستانی بود و مادری که به عنوان مشاور مدرسه کار می کرد، از هفته نامه موزه هنر دالاس بازدید کرد. با این حال، او هرگز متوجه نشد که هنرمند بودن می تواند راهی برای امرار معاش باشد. او رویای تبدیل شدن به یک معمار منظر را در سر داشت و به خصوص شیفته حوضچه های کوی بود. او گفت: «من جوانترین فرد در باشگاه محلی کوی و باغ آبی در تگزاس بودم، زمانی که 15 سال داشتم. بقیه 55 ساله بودند. او زمانی که متوجه شد که اعتبار به او اجازه می‌دهد هر سازه‌ای از جمله باغ‌ها را طراحی کند، آرزوهای خود را به سمت معمار شدن سوق داد، در حالی که معمار منظر او را محدود می‌کند. جاه طلبی او حتی در آن زمان لجام گسیخته بود.

در دالاس، او نه تنها یک بچه سیاهپوست در یک جامعه مختلط، بلکه یک بچه همجنس گرا بود که علاقه چندانی به فرهنگ حاکم بر جنون ورزشی نداشت. در دبیرستان پسرانه‌اش، همانطور که پدرش می‌خواست، به تیم فوتبال پیوست. او گفت: «بیشترین چیزی که در مورد فوتبال متنفر بودم این بود که برای من خسته کننده یا احمقانه بود. اوایل خوب بودم اما تنبل شدم. تمرین خیلی طول کشید. شما تا چهار در مدرسه هستید و بعد تمرین دو یا دو ساعت و نیم زیر آفتاب داغ است. می خواستم در خانه باشم و باغبانی کنم یا تماشا کنم قاضی جودی

مواد چوبی مختلف در استودیو.

هیدن همراه با کلاه های فوتبال سادیستی، یک سری حلقه های بسکتبال بافته شده از چوب دستی ساخته است. موضوع بسکتبال بلافاصله نشان می دهد که دیوید هامونز، هنرمندی که هایدن آن را تحسین می کند، اما برای الکس گارتنفلد، مدیر هنری ICA Miami، که سرپرستی نمایش آینده را بر عهده داشت، سوابق هنری نزدیکتر رابرت گوبر و چارلز ری هستند. گارتنفلد گفت: «آنها موضوعات کودکی، حافظه و فرهنگ آمریکایی را به اشتراک می گذارند. «هیو علاقه مند است که اروتیسم را با استفاده از مواد، اغواکننده بودن در سطح، استفاده از مواد به روش‌های شاید شگفت‌انگیز ترکیب کند. این بسیار متفکر و بازیگوش است.» مجسمه هایدن همچنین تحت تأثیر دوریس سالسدو، هنرمند کلمبیایی است که قطعات مبلمان پیدا شده را با مداخلات ظریف تغییر می دهد.

مقالات جدید خواندنی  گردونه در بازی کالاف دیوتی چیست ؟

نمایش هیدن در تابستان گذشته در گالری لیسون در نیویورک، “Huey”، آثار بسیاری را به نمایش گذاشت که به برتری سفیدپوستان و ظلم سیاه پوستان اشاره دارد. با این وجود، هیدن گفت: “من دوست ندارم که از کار من فقط به عنوان اثر یک هنرمند سیاه پوست صحبت شود.” مطمئناً استفاده او از چوب می تواند رنگ و بوی نژادی داشته باشد. در «هوی»، یک فضای کم نور حاوی شش مجسمه ساخته شده از آبنوس گابنی بود و آنها در تاریکی به سمت نامرئی فرو رفتند. اما برجسته‌ترین قطعه در آن اتاق، چرخی در حال چرخش را با پره‌های فالیک مشخص نشان می‌دهد – خاکستری از حالت زنانه و مردانه که بسیار عجیب به نظر می‌رسد.

هیدن، با یک مجسمه در حال ساخت.

هایدن به عنوان یک ماده به چوب چسبیده است. او واقعاً وسواس پیدا می کند. دیدن آن چیز جالبی است.» لوی گفت. “هر کسی که با چوب کار می کند به اندازه او درباره درختان نمی داند.” او اولین قطعه چوبی خود – دستی با انگشتان شاخه ای – را زمانی که در کلمبیا تحصیل می کرد، با استفاده از شاخه ای که از یک درخت افتاده با اره دستی برداشت کرد، ساخت. او گفت: “کار من بیشتر بر اساس هویت پوست یا رنگ پوست شروع شد.” وقتی به زیر سطح رفت، ممکن است درباره هر کسی باشد.»

یکی از قطعات رفتن به ICA میامی است ریشه هااسکلت بزرگی متشکل از شاخه های سرو طاس، درخت ایالتی لوئیزیانا، جایی که خانواده مادر هایدن از آنجا هستند. او خاطرنشان کرد: «اسکلت نژاد یا جنسیت ندارد. «درست مانند شاخه درخت بدون برگ. نمیدانی بلوط است یا سرو برگهای درختان با پوست، پرها، موها، لباسها، پوست مرتبط است – چیزی که من آنها را اندامهای هویت می نامم.

موهای خوب 2، 2021.

نظافت توسط Walton Nunez برای See Management با استفاده از Laura Mercier. همه تصاویر ارائه شده: © هیو هیدن و گالری لیسون.

بیشتر کارهای فعلی هیدن همچنان مبتنی بر هویت است، اما مانند گذشته ریشه ها، این همیشه آشکار نیست. اغلب، جذابیت حسی قطعه از مفهوم آن بیشتر است و هنرمند با آن خوب است. او گفت: “کار من مجسمه است و نمی توان آن را در یک تصویر دو بعدی تکرار کرد.” «بهتر است شخصاً تجربه کنید. به همین دلیل است که ما زنده ایم.»